Muzeum Południowego Podlasia

Wystawa:

Ikony

Ikona (gr. eikon - obraz, wizerunek, portret), to obraz sakralny powstały w kregu kultury bizantyjskiej wyobrażający postacie świętych, sceny z ich życia, sceny biblijne lub liturgiczno - symboliczne. Charakterystyczna dla chrzescijańskich kościołów wschodnich, w tym prawosławnego i grekokatolickiego.

W okresie kształtowania się sztuki chrześcijańskiej, słowejm "ikona" określano na chrześcijańskim wchodzie, wszystkie przedstawienia Chrystusa, Matki Boskiej, aniołów, świętych i scen z Pisma Swiętego niezaleznie od tego w jakiej technice były wykonane. W czasach nowożytnich tak nazwane są tylko obrazy przenośne, nie związane z architekturą (malowane, rzeźbione, wykonane w emalii lub mozaice).

Ikona oprócz wielkiego bogactwa artystytcznego posiada przede wszystkim wartości duchowe. Za pomocą charakterystycznych dla ikony środków artystycznych przedstawia ona treści teologiczne. Nie można również oddzielić ikony od modlitwy czy liturgii.

Ikona jest przedmiotem kultu z uwagi na przedstawioną rzeczywistość, będącą odbiciem Praobrazu. Ikony według teologii Prawosławnej obdarzone są szczególną, nadprzyrodzoną mocą, ponieważ są miejscem obecności i nośnikiem Bożej łaski.